Gullmerki Hamars 

Á aðalfundi Hamars 11. mars var Pétur Frantzon sæmdur Gullmerki Hamars fyrir ómetanlegt framlag sitt til félagsins í gegnum tíðina.

Óhætt er að segja að framlag Péturs til Hamars, á öllum sviðum, sé einstakt. Hvort sem um er að ræða vinnuframlag, fjárhagslegan stuðning eða þann félagslega styrk sem hann hefur veitt félaginu, þá hefur framlag hans verið ómetanlegt. Fyrir það erum við í Hamri afar þakklát.
Aðkoma Péturs að Hamri hefur ekki bundist við eina íþrótt – heldur margar.
Pétur hóf afskipti sín af hlaupum upp úr 1990 þegar hann hélt hlaupanámskeið fyrir fólk í Námsflokkum Reykjavíkur. Því starfi sinnti hann allt til ársins 2007. Eftir það þjálfaði hann hlaupahópa í World Class og Fríska Flóamenn á Selfossi. Auk þess starfaði hann við Reykjavíkurmaraþonið í fjölda ára. Pétur hóf að þjálfa hlaupara í Hveragerði haustið 2009 og kom með mikinn kraft inn í hlaupastarfið. Þá var skokkhópur Hamars stofnaður og fjöldi fólks fór að æfa hlaup undir handleiðslu hans.
Eitt af fyrstu markmiðum Péturs var að sannfæra iðkendur um að hlaupageta þeirra væri mun meiri en þeir sjálfir trúðu. Hann hvatti fólk til að setja sér stór markmið og stefndi meðal annars að því að sem flestir tækju þátt í Laugavegshlaupinu, 55 km hlaupi, sumarið 2010. Dágóður hópur lét slag standa og tók þátt strax fyrsta sumarið. Árin á eftir fylgdu svo fjölmörg önnur hlaup að tilstuðlan Péturs: fleiri Laugavegshlaup, Jökulsárhlaup,
Barðsneshlaup, maraþon á Mývatni, Reykjavíkurmaraþon, Berlínarmaraþon, Münchenmaraþon og maraþon í Nice í Frakklandi – auk fjölda annarra hlaupa. Samhliða keppnisæfingum mætti fólk á æfingar með sín eigin markmið; sumir gengu, aðrir skokkuðu, og allir fengu að æfa á sínum forsendum.

Þegar Pétur hóf að þjálfa skokkhóp Hamars bjó hann á Úlfljótsvatni. Þar hafði hann áður staðið fyrir utanvegahlaupi sem kallaðist Grafningshlaupið. Fljótlega fór hann að huga að nýjum hlaupum í nærumhverfi okkar og setti af stað hlaup sem hann kallaði Kambahlaupið. Það var rúmlega 20 km hlaup frá grunnskólanum út að Sogni, sömu leið til baka, upp gömlu Kamba og út á Núpafjall. Hlaupið var skemmtilegt að því leyti að allir keppendur mættust tvisvar sinnum á leiðinni – ólíkt flestum hlaupum þar sem þeir fremstu sjást í ræsingunni og svo ekki söguna meir.
Fljótlega sá Pétur möguleikana í nálægðinni við Hengilssvæðið og hófst handa við að skipuleggja hlaup sem hann sagði strax að yrði stærra en Laugavegshlaupið.
Fyrsta Hengilshlaupið fór fram árið 2012 og voru vegalengdirnar 50 km og 50 mílur, eða 81 km. Strax þá mátti sjá að Pétur var að hugsa stórt og með framtíðina í huga. Nú, fjórtán árum síðar, er Hengilshlaupið orðið sannkölluð alþjóðleg hlaupahátíð. Vel yfir þúsund manns mæta á hverju ári og Hveragerði breytist í hlaupabæ fyrstu helgina í júní. Það má því segja að orð Péturs við upphaf fyrsta hlaupsins hafi sannarlega ræst.

Pétur Frantzson hefur átt stærstan þátt í að byggja upp hlaupastarf í Hveragerði. Auk þess hefur hann sjálfur verið afburða hlaupari, tekið þátt í fjölda maraþonhlaupa um allan heim og einnig í 100 km hlaupi. Laugaveginn hefur hann hlaupið tíu sinnum á sautján árum. En það sem kannski skiptir mestu máli er að Pétur hefur eytt ótal árum í að vera til staðar – þrjár æfingar í viku, í öllum veðrum. Hann fylgdi hlaupurum eftir um bæinn, fólki sem kannski taldi sig ekki vera hlaupara. En Pétur hafði trú á þeim – og með óeigingjarnri vinnu hjálpaði hann mörgum að ná
markmiðum sínum, jafnvel að klára heilt maraþon.

En Pétur hefur einnig komið að fleiri íþróttum innan Hamars. Fyrst ber að nefna knattspyrnuna. Pétur hefur alltaf verið mikill áhugamaður um fótbolta, fylgst vel með og mætt á leiki. Þeir sem þekkja til segja að hann hafi jafnvel stillt vaktarplanið á tjaldstæðinu þannig að hann kæmist á alla leiki. Hann var einnig mikið til staðar fyrir kvennalið Hamars á sínum tíma, studdi þær á margvíslegan hátt og keyrði liðið um allt land – stundum á rútum sem voru ekki alltaf í toppstandi og biluðu af og til. Þá þurfti oft útsjónarsemi Péturs til að koma hópnum á leiðarenda.
Körfuboltinn er þó sú íþrótt sem Pétur hefur komið hvað mest að og framlag hans þar hefur verið ómetanlegt. Stundum svo mikilvægt að án hans hefði starfið vart gengið upp. Hann hefur alltaf verið til staðar – bjargvættur þegar körfuboltinn hefur lent í ógöngum. Þeir sem þekkja sjálfboðaliðastarf í íþróttum vita hversu dýrmætt það er að eiga manneskju eins og Pétur. Mann sem er alltaf tilbúinn að leggja sitt af mörkum – fjárhagslega, félagslega og verklega. Mann sem keyrir í ferðir, reddar hinu og þessu og er tilbúinn að hjálpa, hvort sem er að degi eða nóttu.
Þetta er maðurinn sem oft er á bak við tjöldin. Eins og ein góð vinkona hans orðaði það: „Hann er músin sem læðist – á góðan hátt.“

Við vitum að íþróttafélag þarf á fólki eins og Pétri að halda. Og fyrir allt sem hann hefur gert fyrir Hamar erum við óendanlega þakklát.
Einhver sagði einu sinni að Pétur hefði miklar skoðanir á hlutum innan Hamars. En maður sem hefur lagt svo stóran hluta af lífi sínu í sjálfboðaliðastarf og stuðning við félagið – hann má alveg hafa skoðanir. Fyrir allt sem þú hefur gert fyrir Hamar,
Pétur – takk kærlega fyrir.